Strategia zarządzania długiem sektora finansów publicznych w latach 2018-2021

Rada Ministrów przyjęła Strategię zarządzania długiem sektora finansów publicznych w latach 2018-2021, przedłożoną przez ministra rozwoju i finansów.


Strategia, obejmująca czteroletnią prognozę zarządzania długiem Skarbu Państwa, jest przygotowywana corocznie. Założenia makroekonomiczne i fiskalne przyjęte w dokumencie są zgodne z założeniami projektu ustawy budżetowej na 2018 r.

W 2016 r. relacja państwowego długu publicznego do PKB wynosiła 52,1 proc. Planuje się, że w 2017 r. relacja państwowego długu publicznego do PKB obniży się do 51,7 proc. i utrzyma się na tym poziomie w 2018 r., a w kolejnych latach będzie się stopniowo obniżać aż osiągnie 46,2 proc. w 2021 r.

Relacja długu sektora instytucji rządowych i samorządowych (długu publicznego wg definicji unijnej) do PKB wyniesie 53,8 proc. w 2017 r. i 54,2 proc. w 2018 r., a następnie będzie się obniżać i w horyzoncie strategii osiągnie poziom 48,9 proc.

Przyjęty w projekcie ustawy budżetowej na 2018 r. limit kosztów obsługi długu Skarbu Państwa w ujęciu nominalnym będzie zbliżony do limitu na 2017 r. (30,4 mld zł w 2017 r. i 30,7 mld zł w 2018 r.). Relacja kosztów obsługi długu do PKB obniży się z 1,57 proc. w 2017 r. do 1,44-1,47 proc. w 2021 r.

Głównym celem strategii jest minimalizacja kosztów obsługi długu Skarbu Państwa w długim horyzoncie czasowym, przy przyjętych ograniczeniach związanych z ryzykami: refinansowania, kursowym, stopy procentowej, płynności budżetu państwa oraz pozostałymi rodzajami ryzyka, w tym szczególnie kredytowego i operacyjnego, a także rozkładu kosztów obsługi długu w czasie. Realizacji strategii służyć będzie zapewnienie płynności, efektywności i przejrzystości rynku skarbowych papierów wartościowych oraz efektywne zarządzanie płynnością budżetu państwa.

Dla realizacji strategii w latach 2018-2021 przyjęto, że:

  • utrzymane zostanie elastyczne podejście do kształtowania struktury finansowania pod względem wyboru rynku, waluty i instrumentów, w stopniu przyczyniającym się do minimalizacji kosztów obsługi długu i przy ograniczeniach wynikających z przyjętych poziomów ryzyka oraz możliwego wpływu na politykę pieniężną,
  • głównym źródłem finansowania potrzeb pożyczkowych budżetu państwa pozostanie rynek krajowy,
  • udział długu nominowanego w walutach obcych w długu Skarbu Państwa zostanie obniżany do poziomu poniżej 30 proc.,
  • priorytetem polityki emisyjnej będzie budowanie dużych i płynnych emisji o oprocentowaniu stałym, na rynku krajowym i euro,
  • średnia zapadalność długu krajowego Skarbu Państwa utrzymywana ma być na poziomie zbliżonym do 4,5 roku, o ile będzie to możliwe z punktu widzenia warunków rynkowych,
  • średnia zapadalność długu Skarbu Państwa utrzymywana będzie na poziomie zbliżonym do 5 lat.

Zobacz także