Stanowisko wobec prezydenckiego projektu ustawy o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw

Rada Ministrów zajęła stanowisko wobec prezydenckiego projektu ustawy o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (druk nr 2609), przedłożone przez ministra obrony narodowej.


Rada Ministrów pozytywnie opiniuje prezydencki projekt nowelizacji ustawy o powszechnym obowiązku Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw, z jednoczesnym uwzględnieniem propozycji zmian niektórych przepisów.

Celem projektu noweli przygotowanej przez prezydenta jest uzupełnienie przepisów dotyczących systemu kierowania i dowodzenia Siłami Zbrojnymi w sytuacji zagrożenia wojną, a w efekcie zharmonizowanie dotychczasowych regulacji ze znowelizowaną ustawą o urzędzie ministra obrony narodowej oraz niektórych innych ustaw.

Rząd popiera następujące rozwiązania:

  • uprawnienia prezydenta do kierowania obroną państwa we współdziałaniu z Radą Ministrów, z chwilą mianowania Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych w powiązaniu z uchyleniem przepisu stanowiącego, że jeśli w czasie stanu wojennego nastąpi konieczność obrony państwa, obroną tą pokieruje prezydent we współdziałaniu z rządem (uchylony przepis dotyczy ustawy o stanie wojennym oraz o kompetencjach Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych i zasadach jego podległości konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej);
  • nadanie prezydentowi kompetencji do zatwierdzania, na wniosek ministra obrony narodowej, narodowych planów użycia Sił Zbrojnych do obrony państwa oraz organizacji i zasad funkcjonowania wojennego systemu dowodzenia Siłami Zbrojnymi;
  • wprowadzenie zasady, że wskazywana przez prezydenta osoba do mianowania na stanowisko Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych, przygotowuje się do czasu tego mianowania lub wskazania innej osoby do objęcia tej funkcji;
  • wskazanie, że Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych planuje, organizuje i prowadzi operacje w ramach użycia Sił Zbrojnych do czasu mianowania Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych i przejęcia przez niego obowiązków. 

Rząd widzi konieczność zmodyfikowania niektórych przepisów zaproponowanych przez prezydenta. Proponuje zapis doprecyzowujący, że Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego jest organem pomocniczym prezydenta w procesie kierowania obroną państwa.  Zapis taki zapewni postulowaną funkcję doradztwa dla prezydenta i nie będzie kolidował z przyjętymi rozwiązaniami dotyczącymi organizacji i funkcjonowania systemu kierowania obroną państwa. Rząd zauważa przy tym, że propozycja dotycząca Szefa Sztabu Generalnego WP jest zmianą ustrojową. Ponadto, rząd optuje za przepisem w brzmieniu, że Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych dowodzi Siłami Zbrojnymi oraz innymi jednostkami organizacyjnymi, podporządkowanymi zgodnie z narodowymi planami użycia Sił Zbrojnych do obrony państwa.

Jednocześnie rząd uznaje za niecelowe upoważnienie Rady Ministrów do wydania rozporządzenia określającego właściwe podmioty i ich zadania w zakresie przygotowania osoby przewidzianej do mianowania na stanowisko Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych. Podkreśla równocześnie, że wskazanie w rozporządzeniu zadań dla organów administracji rządowej nie jest możliwe ze względu na zasadę, że w akcie wykonawczym nie formułuje się obowiązków oraz zadań dla ministrów i kierowników urzędów centralnych.

Rada Ministrów proponuje też pozostawić zapis, że w czasie obowiązywania stanu wojennego stosuje się – w zakresie obowiązku w służbach: wojskowej, obrony cywilnej i jednostkach zmilitaryzowanych oraz świadczeń na rzecz obrony – przepisy obowiązujące w czasie wojny, jeśli prezydent wprowadzając stan wojenny nie postanowi inaczej. Rząd podkreśla, że przepis ten odnosi się wyłącznie do stanu wojennego, a jego uchylenie skutkowałoby brakiem możliwości świadczenia pracy przez osoby posiadające pracownicze przydziały mobilizacyjne do jednostek wojskowych.


Zobacz także