Walery Sławek
28 marca 1935 r. - 12 października 1935 r.
Walery Sławek
Urodził się 2 listopada 1879 r. w zubożałej rodzinie szlacheckiej w Strutynce koło Niemirowa na ziemi kijowskiej. W 1899 r. ukończył Warszawską Szkołę Handlową im. Kronenberga. W wieku 22 lat został wybrany do naczelnych władz PPS.
W latach 1902-1905 w składzie Centralnego Komitetu Robotniczego. Współzałożyciel Organizacji Bojowej PPS oraz innych organizacji paramilitarnych w Galicji.
Po rozłamie w PPS znalazł się u boku Józefa Piłsudskiego, w niepodległościowej Frakcji Rewolucyjnej. Piłsudski skierował go do pracy konspiracyjno-wojskowej w powstałym w 1908 r. we Lwowie Związku Walki Czynnej oraz tworzeniu Polskiego Sztabu Wojskowego.
W latach 1914-1915 oficer Legionów Polskich, od 1916 do 1917 r. w Polskiej Organizacji Wojskowej i Centralnym Komitecie Narodowym w Warszawie, następnie więziony przez Niemców. Jeden z najbliższych współpracowników Józefa Piłsudskiego, po 1918 r. jego oficer do zadań specjalnych. Prowadził w wojsku pracę konspiracyjną mającą na celu przygotowanie przewrotu majowego.
Po przewrocie w imieniu Piłsudskiego rozmawiał z przedstawicielami obozu konserwatywnego, następnie utworzył Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem.
Dwukrotny premier (1930-1931 i 1935) w 1938 r. marszałek sejmu. Główny ideolog nowych propozycji ustrojowych wprowadzonych do Konstytucji kwietniowej (1935). Przewidywany przez J. Piłsudskiego na stanowisko Prezydenta, po śmierci marszałka utracił bezpośredni wpływ na politykę rządzącego obozu. W 1938 r. nie zdobył nawet mandatu poselskiego.
2 kwietnia 1939 r., rozgoryczony, odsunięty od władzy, zastrzelił się w swym warszawskim mieszkaniu.
W latach 1902-1905 w składzie Centralnego Komitetu Robotniczego. Współzałożyciel Organizacji Bojowej PPS oraz innych organizacji paramilitarnych w Galicji.
Po rozłamie w PPS znalazł się u boku Józefa Piłsudskiego, w niepodległościowej Frakcji Rewolucyjnej. Piłsudski skierował go do pracy konspiracyjno-wojskowej w powstałym w 1908 r. we Lwowie Związku Walki Czynnej oraz tworzeniu Polskiego Sztabu Wojskowego.
W latach 1914-1915 oficer Legionów Polskich, od 1916 do 1917 r. w Polskiej Organizacji Wojskowej i Centralnym Komitecie Narodowym w Warszawie, następnie więziony przez Niemców. Jeden z najbliższych współpracowników Józefa Piłsudskiego, po 1918 r. jego oficer do zadań specjalnych. Prowadził w wojsku pracę konspiracyjną mającą na celu przygotowanie przewrotu majowego.
Po przewrocie w imieniu Piłsudskiego rozmawiał z przedstawicielami obozu konserwatywnego, następnie utworzył Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem.
Dwukrotny premier (1930-1931 i 1935) w 1938 r. marszałek sejmu. Główny ideolog nowych propozycji ustrojowych wprowadzonych do Konstytucji kwietniowej (1935). Przewidywany przez J. Piłsudskiego na stanowisko Prezydenta, po śmierci marszałka utracił bezpośredni wpływ na politykę rządzącego obozu. W 1938 r. nie zdobył nawet mandatu poselskiego.
2 kwietnia 1939 r., rozgoryczony, odsunięty od władzy, zastrzelił się w swym warszawskim mieszkaniu.