Tadeusz Bór-Komorowski
2 lipca 1947 r. - 10 lutego 1949 r.
Tadeusz Bór-Komorowski
Urodził się 1 czerwca 1895 r. w Chrobrowie (powiat Brzeżany).
W 1924 r. uczestniczył ww VIII Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu. W latach 1928-38 był dowódcą 9 pułku ułanów, następnie komendantem Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Na Olimpiadzie w Berlinie kierownik polskiej ekipy jeździeckiej, która zdobyła tam srebrny medal.
W kampanii wrześniowej walczył m.in. jako zastępca dowódcy brygady kawalerii. Od lutego 1940 r. był komendantem Obszaru Kraków - Śląsk ZWZ. Mianowany generałem brygady w maju 1940 r. jesienią został wyznaczony na zastępcę "Grota" - Roweckiego oraz mianowany komendantem Obszaru Zachodniego ZWZ. Aresztowany w 1941 r. przez Gestapo zdołał zbiec. Po aresztowaniu Stefana Roweckiego przejął kierownictwo AK.
31 lipca 1944 r. zadecydował, w porozumieniu z Delegatem Rządu na Kraj, wicepremierem S. Jankowskim, o rozpoczęciu Powstania Warszawskiego . 30 września prezydent Władysław Raczkiewicz mianował go Naczelnym Wodzem. 4 października gen. Komorowski udał się do niewoli. Odmówił Niemcom wydania AK rozkazu zaprzestania walki.
Po wojnie przebywał w Londynie, gdzie objął stanowisko wodza naczelnego PSZ na obczyźnie. W latach 1947-49 był premierem rządu emigracyjnego, następnie w 1954 r. członkiem Rady Politycznej, a później członkiem tzw. Rady Trzech.
Zmarł 24 sierpnia 1966 r.
W 1924 r. uczestniczył ww VIII Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu. W latach 1928-38 był dowódcą 9 pułku ułanów, następnie komendantem Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Na Olimpiadzie w Berlinie kierownik polskiej ekipy jeździeckiej, która zdobyła tam srebrny medal.
W kampanii wrześniowej walczył m.in. jako zastępca dowódcy brygady kawalerii. Od lutego 1940 r. był komendantem Obszaru Kraków - Śląsk ZWZ. Mianowany generałem brygady w maju 1940 r. jesienią został wyznaczony na zastępcę "Grota" - Roweckiego oraz mianowany komendantem Obszaru Zachodniego ZWZ. Aresztowany w 1941 r. przez Gestapo zdołał zbiec. Po aresztowaniu Stefana Roweckiego przejął kierownictwo AK.
31 lipca 1944 r. zadecydował, w porozumieniu z Delegatem Rządu na Kraj, wicepremierem S. Jankowskim, o rozpoczęciu Powstania Warszawskiego . 30 września prezydent Władysław Raczkiewicz mianował go Naczelnym Wodzem. 4 października gen. Komorowski udał się do niewoli. Odmówił Niemcom wydania AK rozkazu zaprzestania walki.
Po wojnie przebywał w Londynie, gdzie objął stanowisko wodza naczelnego PSZ na obczyźnie. W latach 1947-49 był premierem rządu emigracyjnego, następnie w 1954 r. członkiem Rady Politycznej, a później członkiem tzw. Rady Trzech.
Zmarł 24 sierpnia 1966 r.