Piotr Jaroszewicz
23 grudnia 1970 r. - 18 lutego 1980 r.
Piotr Jaroszewicz
Urodził się 8 października 1909 r.
W latach trzydziestych pracował jako nauczyciel i kierownik szkoły powszechnej w powiecie garwolińskim. Po wybuchu wojny znalazł się w sowieckiej strefie okupacyjnej, gdzie w 1943 r. wstąpił do armii Z. Berlinga. Został generałem dywizji Ludowego Wojska Polskiego. W armii pełnił funkcje w aparacie politycznym. Od 1944 r. był członkiem PPR.
W latach 1945-1950 zajmował stanowisko wiceministra obrony narodowej. Następnie, od 1952 do 1970 r., był wicepremierem, a w okresie 1954-1956 równocześnie ministrem górnictwa. Od 1956 r. zasiadał w RWPG jako stały przedstawiciel PRL.
Premierem został po tzw. wydarzeniach grudniowych w 1970 r. i pozostał na stanowisku do lutego 1980 r. W efekcie wprowadzonych przez niego reform doszło do protestu robotników w 1976 r .
W 1981 został usunięty z PZPR jako współodpowiedzialny za kryzys polityczny i społeczno-gospodarczy Polski.
Zamordowany wraz z żoną w niewyjaśnionych okolicznościach 1 września 1992 r.
W latach trzydziestych pracował jako nauczyciel i kierownik szkoły powszechnej w powiecie garwolińskim. Po wybuchu wojny znalazł się w sowieckiej strefie okupacyjnej, gdzie w 1943 r. wstąpił do armii Z. Berlinga. Został generałem dywizji Ludowego Wojska Polskiego. W armii pełnił funkcje w aparacie politycznym. Od 1944 r. był członkiem PPR.
W latach 1945-1950 zajmował stanowisko wiceministra obrony narodowej. Następnie, od 1952 do 1970 r., był wicepremierem, a w okresie 1954-1956 równocześnie ministrem górnictwa. Od 1956 r. zasiadał w RWPG jako stały przedstawiciel PRL.
Premierem został po tzw. wydarzeniach grudniowych w 1970 r. i pozostał na stanowisku do lutego 1980 r. W efekcie wprowadzonych przez niego reform doszło do protestu robotników w 1976 r .
W 1981 został usunięty z PZPR jako współodpowiedzialny za kryzys polityczny i społeczno-gospodarczy Polski.
Zamordowany wraz z żoną w niewyjaśnionych okolicznościach 1 września 1992 r.