Marian Kościałkowski-Zyndram
13 października 1935 r. - 15 maja 1936 r.
Marian Kościałkowski-Zyndram
Urodził się 16 marca 1892 r.
Przed 1914 r. należał do Związku Walki Czynnej. Podczas I wojny świat walczył w Polskiej Organizacji Wojskowej i w Legionach Polskich, a w latach 1918-1922 w Wojsku Polskim (m.in. dowodził "grupą Bieniokonie" w wyprawie gen. Lucjana Żeligowskiego na Wilno, między rokiem 1920 a 1922 służył w Sztabie Wojskowym Litwy Środkowej).
W 1922 r. wstąpił do PSL "Wyzwolenie", był także członkiem wolnomularskiej loży wileńskiej "Tomasz Zan". W latach 1922-1939 pełnił mandat posła na sejm (w kwietniu 1925 r. był jednym z założycieli Klubu Pracy, od października 1926 r. prezesem Partii Pracy, jednocześnie wiosną 1928 r. wiceprezesem Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem). Piastował także urzędy wojewody białostockiego (1930-1934), komisarycznego prezydenta Warszawy (marzec-czerwiec 1934); ministra spraw wewnętrznych (1934 - 1935). W okresie walk o władzę po śmierci Józefa Piłsudskiego znalazł się w obozie prezydenta Ignacego Mościckiego. Od 13 X 1935 do 15 V 1936 r. pełnił urząd Premiera - architektem polityki tego rządu był wicepremier Eugeniusz Kwiatkowski. Gabinet pod jego przewodnictwem przeforsował w parlamencie projekt specjalnych pełnomocnictw dla Prezydenta i rządził na podstawie prezydenckich dekretów. Po upadku rządu, w latach 1936-1939, był ministrem opieki społecznej.
Zmarł 12 kwietnia 1946 r. na emigracji.
Przed 1914 r. należał do Związku Walki Czynnej. Podczas I wojny świat walczył w Polskiej Organizacji Wojskowej i w Legionach Polskich, a w latach 1918-1922 w Wojsku Polskim (m.in. dowodził "grupą Bieniokonie" w wyprawie gen. Lucjana Żeligowskiego na Wilno, między rokiem 1920 a 1922 służył w Sztabie Wojskowym Litwy Środkowej).
W 1922 r. wstąpił do PSL "Wyzwolenie", był także członkiem wolnomularskiej loży wileńskiej "Tomasz Zan". W latach 1922-1939 pełnił mandat posła na sejm (w kwietniu 1925 r. był jednym z założycieli Klubu Pracy, od października 1926 r. prezesem Partii Pracy, jednocześnie wiosną 1928 r. wiceprezesem Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem). Piastował także urzędy wojewody białostockiego (1930-1934), komisarycznego prezydenta Warszawy (marzec-czerwiec 1934); ministra spraw wewnętrznych (1934 - 1935). W okresie walk o władzę po śmierci Józefa Piłsudskiego znalazł się w obozie prezydenta Ignacego Mościckiego. Od 13 X 1935 do 15 V 1936 r. pełnił urząd Premiera - architektem polityki tego rządu był wicepremier Eugeniusz Kwiatkowski. Gabinet pod jego przewodnictwem przeforsował w parlamencie projekt specjalnych pełnomocnictw dla Prezydenta i rządził na podstawie prezydenckich dekretów. Po upadku rządu, w latach 1936-1939, był ministrem opieki społecznej.
Zmarł 12 kwietnia 1946 r. na emigracji.