Jan Olszewski
6 grudnia 1991 r. - 5 czerwca 1992 r.
Jan Olszewski
Urodził się 20 VIII 1930 r. w Warszawie. Ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego.
W czasie okupacji działał w Szarych Szeregach. Był łącznikiem w Powstaniu Warszawskim w 1944 r. W latach 1953-1954 pracował w Ministerstwie Sprawiedliwości, a następnie w Zakładzie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk (1955-1956); w redakcji tygodnika "Po prostu" (1955-1957) W 1957 r. otrzymał zakaz wykonywania zawodu dziennikarza (do 1959 r.). W latach 1962-1968 prowadził kancelarię adwokacką, broniąc w tym okresie w procesach politycznych m.in. J. Kuronia i K. Modzelewskiego. Wspólpracownik KOR oraz Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Współautor statutu "Solidarności".
W 1984 pełnomocnik rodziny księdza J. Popiełuszki w procesie jego zabójców.
W grudniu 1991 r. zostaje powołany na urząd Premiera. W czerwcu 1992 r. próba przeprowadzenia lustracji wśród wyższych urzędników panstwowych oraz polityków doprowadza do upadku jego gabinetu.
W 1995 r. kandydował na urząd Prezydenta, uzyskując w I turze 6,86 proc. głosów. Po wyborach powołał nowe ugrupowanie polityczne - Ruch Odbudowy Polski.
Poseł na Sejm RP w latach 1991-1993, 1997-2001 oraz 2001-2005.
Dwukrotnie pełnił funkcje zastępcy przewodniczącego Trybunału Stanu (w latach 1989- 1991 oraz 2005-2006).
Był doradcą Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego ds. politycznych.
W czasie okupacji działał w Szarych Szeregach. Był łącznikiem w Powstaniu Warszawskim w 1944 r. W latach 1953-1954 pracował w Ministerstwie Sprawiedliwości, a następnie w Zakładzie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk (1955-1956); w redakcji tygodnika "Po prostu" (1955-1957) W 1957 r. otrzymał zakaz wykonywania zawodu dziennikarza (do 1959 r.). W latach 1962-1968 prowadził kancelarię adwokacką, broniąc w tym okresie w procesach politycznych m.in. J. Kuronia i K. Modzelewskiego. Wspólpracownik KOR oraz Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Współautor statutu "Solidarności".
W 1984 pełnomocnik rodziny księdza J. Popiełuszki w procesie jego zabójców.
W grudniu 1991 r. zostaje powołany na urząd Premiera. W czerwcu 1992 r. próba przeprowadzenia lustracji wśród wyższych urzędników panstwowych oraz polityków doprowadza do upadku jego gabinetu.
W 1995 r. kandydował na urząd Prezydenta, uzyskując w I turze 6,86 proc. głosów. Po wyborach powołał nowe ugrupowanie polityczne - Ruch Odbudowy Polski.
Poseł na Sejm RP w latach 1991-1993, 1997-2001 oraz 2001-2005.
Dwukrotnie pełnił funkcje zastępcy przewodniczącego Trybunału Stanu (w latach 1989- 1991 oraz 2005-2006).
Był doradcą Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego ds. politycznych.