Ignacy Jan Paderewski
16 stycznia 1919 r. - 9 grudnia 1919 r.
Ignacy Jan Paderewski
Urodził się 6 lub 18 listopada 1860 r. w Kuryłówce na Podolu, gdzie jego ojciec był administratorem majątku ziemskiego.
W latach 1872-1878 studiował w konserwatorium warszawskim, od 1878 do 1881 r. prowadził w tej uczelni klasę fortepianu. W 1881 rozpoczął studia kompozytorskie w Berlinie u F. Kiela i H. Urbana. Następnie doskonalił grę fortepianową u T. Leszetyckiego w Wiedniu. Tam też w 1887 debiutował jako pianista w Wiedniu.
Wkrótce zyskał sławę jednego z najwybitniejszych pianistów świata. Był także kompozytorem m.in. opery Manru, Symfonii h-moll, licznych pieśni. Ofiarny mecenas sztuki i społecznik, w 1910 r. ufundował Pomnik Grunwaldzki w Krakowie.
W latach 1917-1919 jako członek Komitetu Narodowego Polskiego w Paryżu na międzynarodowym forum dyplomatycznym podjął działalność polityczną na rzecz odrodzenia państwa polskiego, odbywając m.in. podróż do USA. Dzięki jego osobistemu zaangażowaniu prezydent W. Wilson umieścił sprawę polską w trzynastym punkcie swego orędzia dotyczącego pokoju po zakończeniu I wojny światowej.
Współorganizował ochotnicze oddziały polskie w USA. Współzałożył, wraz z H. Sienkiewiczem, Komitet Pomocy Polakom Ofiarom Wojny w Vevey i Polish Relief Fund w Londynie. W czasie świąt Bożego Narodzenia 1918 r. przybył do Poznania, co stało się impulsem do wybuchu powstania wielkopolskiego.
W 1919 r. - od stycznia do grudnia - pełnił funkcję Premiera i ministra spraw zagranicznych i w tym charakterze reprezentował Polskę na konferencji pokojowej w Paryżu, zaś w latach następnych był przedstawicielem RP przy Lidze Narodów.
W 1922 r. wrócił na sale koncertowe, rozpoczynając swe występy w nowojorskiej Carnegie Hall.
Rozgoryczony doświadczeniami politycznymi swego premierostwa (m.in. konflikt z Piłsudskim; później rozeszly się także jego drogi z R. Dmowskim) osiadł ponownie w Morges w Szwajcarii. W 1936 r. był jednym z inicjatorów powstania antysanacyjnego Frontu Morges.
W czasie II wojny światowej, od 1940 r., był przewodniczącym Rady Narodowej w Londynie, pełniącej rolę emigracyjnego parlamentu. Wielokrotnie odznaczany, m.in. Wielkim Orderem Oficerskim Legii Honorowej i Order of British Empire.
Zmarł 29 czerwca 1941 r.
Po śmierci pochowany na cmentarzu dla zasłużonych Arlington w Waszyngtonie. W 1992 r. prochy Paderewskiego zostały sprowadzone do Polski i złożone w krypcie katedry warszawskiej.
W latach 1872-1878 studiował w konserwatorium warszawskim, od 1878 do 1881 r. prowadził w tej uczelni klasę fortepianu. W 1881 rozpoczął studia kompozytorskie w Berlinie u F. Kiela i H. Urbana. Następnie doskonalił grę fortepianową u T. Leszetyckiego w Wiedniu. Tam też w 1887 debiutował jako pianista w Wiedniu.
Wkrótce zyskał sławę jednego z najwybitniejszych pianistów świata. Był także kompozytorem m.in. opery Manru, Symfonii h-moll, licznych pieśni. Ofiarny mecenas sztuki i społecznik, w 1910 r. ufundował Pomnik Grunwaldzki w Krakowie.
W latach 1917-1919 jako członek Komitetu Narodowego Polskiego w Paryżu na międzynarodowym forum dyplomatycznym podjął działalność polityczną na rzecz odrodzenia państwa polskiego, odbywając m.in. podróż do USA. Dzięki jego osobistemu zaangażowaniu prezydent W. Wilson umieścił sprawę polską w trzynastym punkcie swego orędzia dotyczącego pokoju po zakończeniu I wojny światowej.
Współorganizował ochotnicze oddziały polskie w USA. Współzałożył, wraz z H. Sienkiewiczem, Komitet Pomocy Polakom Ofiarom Wojny w Vevey i Polish Relief Fund w Londynie. W czasie świąt Bożego Narodzenia 1918 r. przybył do Poznania, co stało się impulsem do wybuchu powstania wielkopolskiego.
W 1919 r. - od stycznia do grudnia - pełnił funkcję Premiera i ministra spraw zagranicznych i w tym charakterze reprezentował Polskę na konferencji pokojowej w Paryżu, zaś w latach następnych był przedstawicielem RP przy Lidze Narodów.
W 1922 r. wrócił na sale koncertowe, rozpoczynając swe występy w nowojorskiej Carnegie Hall.
Rozgoryczony doświadczeniami politycznymi swego premierostwa (m.in. konflikt z Piłsudskim; później rozeszly się także jego drogi z R. Dmowskim) osiadł ponownie w Morges w Szwajcarii. W 1936 r. był jednym z inicjatorów powstania antysanacyjnego Frontu Morges.
W czasie II wojny światowej, od 1940 r., był przewodniczącym Rady Narodowej w Londynie, pełniącej rolę emigracyjnego parlamentu. Wielokrotnie odznaczany, m.in. Wielkim Orderem Oficerskim Legii Honorowej i Order of British Empire.
Zmarł 29 czerwca 1941 r.
Po śmierci pochowany na cmentarzu dla zasłużonych Arlington w Waszyngtonie. W 1992 r. prochy Paderewskiego zostały sprowadzone do Polski i złożone w krypcie katedry warszawskiej.