Felicjan Sławoj Składkowski
5 maja 1936 r. - 30 września 1939 r.
Felicjan Sławoj Składkowski
Urodził się 9 czerwca 1885 r. w Gąbinie (obecnie woj. mazowieckie).
W listopadzie 1904 r. został aresztowany za udział w manifestacji na placu Grzybowskim w Warszawie. Od 1905 r. członek PPS, od 1906 PPS - Frakcja Rewolucyjna. w 1911 r. ukończył studia medyczne na UJ.
W sierpniu 1914 r. wstąpił do Legionów jako lekarz wojskowy. Po kryzysie przysięgowym został internowany w Beniaminowie.
Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej jako szef służb sanitarnych dywizji, potem armii.
W czasie przewrotu majowego, już jako gen. brygady, szef Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych, opowiedział się po stronie Piłsudskiego i pełnił funkcję "komisarza rządu na m.st. Warszawę", a następnie ministra spraw wewnętrznych. Na tym stanowisku przypadło mu zadanie rozprawienia się z przywódcami Centrolewu w 1930 r. W 1931 r. wrócii do Ministerstwa Spraw Wojskowych jako II wiceminister i szef Administracji Armii. 15 maja 1936 r. objął urząd Premiera (oraz tekę spraw wewnętrznych). Od 1930 r. był posłem.
Po klęsce wrześniowej został internowany w Rumunii, skąd zbiegł na Węgry, a następnie do Turcji i Palestyny (gdzie na krótko wrócił do wojskowej służby sanitarnej). Do śmierci pozostał na emigracji.
Zmarł 31 sierpnia 1962 r.
W listopadzie 1904 r. został aresztowany za udział w manifestacji na placu Grzybowskim w Warszawie. Od 1905 r. członek PPS, od 1906 PPS - Frakcja Rewolucyjna. w 1911 r. ukończył studia medyczne na UJ.
W sierpniu 1914 r. wstąpił do Legionów jako lekarz wojskowy. Po kryzysie przysięgowym został internowany w Beniaminowie.
Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej jako szef służb sanitarnych dywizji, potem armii.
W czasie przewrotu majowego, już jako gen. brygady, szef Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych, opowiedział się po stronie Piłsudskiego i pełnił funkcję "komisarza rządu na m.st. Warszawę", a następnie ministra spraw wewnętrznych. Na tym stanowisku przypadło mu zadanie rozprawienia się z przywódcami Centrolewu w 1930 r. W 1931 r. wrócii do Ministerstwa Spraw Wojskowych jako II wiceminister i szef Administracji Armii. 15 maja 1936 r. objął urząd Premiera (oraz tekę spraw wewnętrznych). Od 1930 r. był posłem.
Po klęsce wrześniowej został internowany w Rumunii, skąd zbiegł na Węgry, a następnie do Turcji i Palestyny (gdzie na krótko wrócił do wojskowej służby sanitarnej). Do śmierci pozostał na emigracji.
Zmarł 31 sierpnia 1962 r.