Bolesław Bierut
20 listopada 1952 r. - 18 marca 1954 r.
Bolesław Bierut
Urodził się 18 kwietnia 1892 r. Jego właściwe nazwisko to Bolesław Biernacki.
W latach 1912-1918 działał w PPS-Lewicy a następnie w Komunistycznej Partii Polski (KPP). Między 1925 a 1927 rokiem był członkiem KC KPP. W 1930 r. ukończył w Moskwie szkołę Międzynarodówki Komunistycznej i został przedstawicielem Kominternu w Bułgarii, Czechosłowacji i Austrii. W 1933 r. został skazany w Polsce na 7 lat więzienia (zwolniony w 1938 r. na podstawie amnestii).
W czasie okupacji był pracownikiem NKWD i przebywał w Mińsku na Białorusi jako pracownik zarządu miejskiego. W 1943 został przerzucony do Polski, gdzie wszedł w skład KC PPR. W latach 1943-1944 był członkiem Sekretariatu, a do 1956 r. członkiem Biura Politycznego KC PPR i PZPR.
Współtwórca KRN. Jako jej przewodniczący w sierpniu 1944 r. prowadził spotkanie przedstawicieli KRN, PKWN i ZPP z delegacją rządu na uchodźstwie pod przewodnictwem Stanisława Mikołajczyka. Stał na czele delegacji polskiej na konferencję w Poczdamie. Popierał tam stanowisko Stalina w sprawie granic Polski. Był zwolennikiem sowietyzacji Polski i jej ścisłego związania z ZSRR. Odpowiedzialny za zbrodnie dokonane przez Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego.
W 1947 r. został Prezydentem, a następnie - z chwilą uchwalenia Konstytucji PRL z 1954 r. - Przewodniczącym Rady Państwa. Pozostał na tym stanowisku do 1952 r. W latach 1952-1954 był Prezesem Rady Ministrów PRL.
Zmarł nagle 12 marca 1956 r. w Moskwie.
W latach 1912-1918 działał w PPS-Lewicy a następnie w Komunistycznej Partii Polski (KPP). Między 1925 a 1927 rokiem był członkiem KC KPP. W 1930 r. ukończył w Moskwie szkołę Międzynarodówki Komunistycznej i został przedstawicielem Kominternu w Bułgarii, Czechosłowacji i Austrii. W 1933 r. został skazany w Polsce na 7 lat więzienia (zwolniony w 1938 r. na podstawie amnestii).
W czasie okupacji był pracownikiem NKWD i przebywał w Mińsku na Białorusi jako pracownik zarządu miejskiego. W 1943 został przerzucony do Polski, gdzie wszedł w skład KC PPR. W latach 1943-1944 był członkiem Sekretariatu, a do 1956 r. członkiem Biura Politycznego KC PPR i PZPR.
Współtwórca KRN. Jako jej przewodniczący w sierpniu 1944 r. prowadził spotkanie przedstawicieli KRN, PKWN i ZPP z delegacją rządu na uchodźstwie pod przewodnictwem Stanisława Mikołajczyka. Stał na czele delegacji polskiej na konferencję w Poczdamie. Popierał tam stanowisko Stalina w sprawie granic Polski. Był zwolennikiem sowietyzacji Polski i jej ścisłego związania z ZSRR. Odpowiedzialny za zbrodnie dokonane przez Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego.
W 1947 r. został Prezydentem, a następnie - z chwilą uchwalenia Konstytucji PRL z 1954 r. - Przewodniczącym Rady Państwa. Pozostał na tym stanowisku do 1952 r. W latach 1952-1954 był Prezesem Rady Ministrów PRL.
Zmarł nagle 12 marca 1956 r. w Moskwie.