Antoni Ponikowski
19 września 1921 r. - 6 czerwca 1922 r.
Antoni Ponikowski
Urodził się 29 maja 1878 r.
Od 1907 r. działał w Stronnictwie Narodowo Demokratycznym. Pełnił urząd ministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego (od 7 XII 1917 do 4 XI 1918) i równocześnie tymczasowego Premiera (27 II - 4 IV 1918) w rządach Rady Regencyjnej. Był współorganizatorem polskiego szkolnictwa w Królestwie Polskim. W 1916 r. został profesorem miernictwa na Politechnice Warszawskiej; i dwukrotnie jej rektor w latach 1921-1922 oraz 1923-1924. W 1921 r. stanął na czele tzw. rządu fachowców, równocześnie pełniąc urząd ministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego; do 17 II 1922 r. kierował tez Ministerstwem Kultury i Sztuki. Jego rząd upadł wobec wotum nieufności zgłoszonego przez Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego.
Po roku 1925 prezesował Komitetowi Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie. W latach 1925-27 był prezesem Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej Kraju. Między rokiem 1927 a 1935 wchodził w skład Rady Naczelnej Stronnictwa Chrześcijańskiej Demokracji; od 1930 r. był posłem z ramienia chadecji; w 1935 r. zrzekł się mandatu i stopniowo wycofał z życia politycznego. Po wojnie został kierownikiem katedry miernictwa Politechniki Warszawskiej.
Zmarł 27 grudnia 1949 r.
Od 1907 r. działał w Stronnictwie Narodowo Demokratycznym. Pełnił urząd ministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego (od 7 XII 1917 do 4 XI 1918) i równocześnie tymczasowego Premiera (27 II - 4 IV 1918) w rządach Rady Regencyjnej. Był współorganizatorem polskiego szkolnictwa w Królestwie Polskim. W 1916 r. został profesorem miernictwa na Politechnice Warszawskiej; i dwukrotnie jej rektor w latach 1921-1922 oraz 1923-1924. W 1921 r. stanął na czele tzw. rządu fachowców, równocześnie pełniąc urząd ministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego; do 17 II 1922 r. kierował tez Ministerstwem Kultury i Sztuki. Jego rząd upadł wobec wotum nieufności zgłoszonego przez Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego.
Po roku 1925 prezesował Komitetowi Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie. W latach 1925-27 był prezesem Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej Kraju. Między rokiem 1927 a 1935 wchodził w skład Rady Naczelnej Stronnictwa Chrześcijańskiej Demokracji; od 1930 r. był posłem z ramienia chadecji; w 1935 r. zrzekł się mandatu i stopniowo wycofał z życia politycznego. Po wojnie został kierownikiem katedry miernictwa Politechniki Warszawskiej.
Zmarł 27 grudnia 1949 r.